I był sobie człowiek. I był on różny i skomplikowany.

I byłam sobie ja. I chciałam poznać motywy jego działania.

Choć nie. To nie o motywy szło. Bardziej o to, dlaczego jest jaki jest. A był inny, niespotykany, nowy na tę chwilę. Z każdej strony wyjątkowy. Mimo, że niekoniecznie znajdował zrozumienie swych osądów w moich oczach. I gdzieś się minęliśmy. We wszystkich dziedzinach się minęliśmy.
Tak zwyczajnie, to ja nie rozumiem działalności życiowej pewnej dziewczyny. I nie chodzi o to, że myśli inaczej niż ja. Chodzi o to, że nie podejmuje próby dyskusji i rozważenia. Tak jakby miała jakąś ścianę przed sobą i nie chciała przyjąć zwątpienia/zamyślenia/pytania. W sumie to chyba nie musi chcieć? Czy trzeba chcieć się dziwić?

A z drugiej strony postać strasznie pewna siebie, swojej świetności i uroku. Taki Pan Wodzirej w złotej marynarce z kilogramami świetnych dowcipów z których śmieje się tylko dwóch pijanych.

Raz za razem ludzie, Ci na przeciwko mnie, zbijają moją chęć dziwienia się i zachwytu. Bo niby nie warto wierzyć.
Panie. Panowie. Warto!

Tak poza tym brakuje mi ostatnio intelektualnych rozrywek. Brakuje mi rozmów o czymś. Z chęcią zaopiekuję się kawałkiem. Chociażby w książce.